Tadeusz Bonawentura Kościuszko

Pochodził ze średnioszlacheckiej rodziny z Białorusi. Był synem Ludwika Tadeusza Kościuszki Siechnowickiego i Tekli Ratomskiej. Urodził się 4 lutego 1746r. w Mereczowszczyźnie pod Kossowem w powiecie słonimskim (pomiędzy Brześciem a Nowogródkiem). Po otrzymaniu królewskiego stypendium wyjeżdża do Paryża. Opuszcza Polskę 5 października 1769. W Paryżu uczęszcza do Akademii Malarstwa i Rzeźby, uczy się rysunków, malarstwa, architektury i inżynierii. W połowie 1774r. powraca do Polski, by z końcem następnego roku wyjechać poprzez Paryż do Ameryki . Tam bierze udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Szczególnie odznacza się w walkach pod Saratogą (1777r.) Następnie przechodzi do armii południowej, gdzie otrzymuje stanowisko naczelnego inżyniera. Po zakończeniu wojny zostaje przyjęty do Towarzystwa Cyncynatów. Kongres Stanów Zjednoczonych 13 października 1783 r awansuje Tadeusza Kościuszkę na generała brygady, a w 1784 nadaje Order Cyncynata. 15 lipca 1784 r Tadeusz Kościuszko odpływa do Europy. Z Paryża 12 sierpnia 1784 przybywa do Polski. Nie otrzymując stanowiska w polskim wojsku osiada w Siechnowicach gdzie gospodarzy 5 następnych lat. 12 października 1789 r Tadeusz Kościuszko zostaje nominowany na generała armii koronnej (w stopniu generała majora). 22 maja 1792 z rozkazu Katarzyny II, Rosjanie przekraczają granicę Polski. Tadeusz Kościuszko walcząc z Rosjanami odznacza się w bitwach pod Włodzimierzem ( 17 lipiec ) i pod Dubienką ( 18 lipiec 1792 ) za co otrzymuje order Virtuti Militari. Po przystąpieniu do konfederacji targowickiej króla Stanisława Augusta, Kościuszko podaje się do dymisji i wyjeżdża do Lipska. W 1793, z ramienia emigracji polskiej, udał się do Paryża, by uzyskać pomoc dla Polski od francuskiego rządu rewolucyjnego. Jego misja nie powiodła się. Przewidziany na przyszłego wodza powstania w Polsce, brał udział w pracach sprzysiężenia powstańczego 1793-1794. We wrześniu 1793, uznając brak możliwości zorganizowania skutecznego powstania narodowego, wyjechał do Włoch. Do Polski wraca w marcu 1794 r., na wieść o marszu Madalińskiego. Po ogłoszeniu insurekcji w Krakowie (24 III 1794) Kościuszko objął władzę dyktatorską jako Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej. W czasie trwania walk stosował nową taktykę w zakresie współdziałania broni, starając się rekompensować niedostateczne uzbrojenie i wyszkolenie armii powstańczej.

Po ciężkiej chorobie ciągnącej się od 1 października 1817 roku, Tadeusz Kościuszko 15 października 1817 roku umiera. Początkowo pochowany w miejscowym kościele, następnie jego ciało przeniesiono do Krakowa na Wawel. Kościuszko był legendą dla Polaków, gdy żył i walczył, przewodził duchowo emigracji polskiej. Po śmierci, postać Naczelnika stała się uosobieniem polskiej tradycji niepodległościowej w XIX i XXw.